Joanna Tekieli „Widunka"

 Po tę książkę sięgnęłam z ciekawości, ale i z pewną obawą. Słowiańskość, dawne czasy, osady, gusła: to wszystko zapowiadało opowieść, w której spodziewałam się sporo informacji o życiu dawnych Słowian, ich obyczajach, wierzeniach, codzienności. Liczyłam na więcej szczegółów dotyczących świata, w którym przyszło żyć bohaterom, na więcej tła, rytuałów, opisów zwyczajów. Tego elementu trochę mi zabrakło. A mimo to „Widunka” bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Szybko okazało się, że nie jest to książka stricte historyczna ani etnograficzna, lecz przede wszystkim opowieść o człowieku. O byciu innym, wykluczonym, napiętnowanym. 

Akcja powieści toczy się w dawnych, słowiańskich czasach, w osadzie Wikliniec. Główną bohaterką jest Mira, młoda dziewczyna, która nie pasuje do świata, w jakim przyszło jej żyć. Jest inna, widzi więcej, czuje głębiej, chce więcj niż to, co ma na co dzień. Ma dar, a może przekleństwo, widzenia tego, czego inni nie chcą lub nie potrafią zobaczyć. Staje się widunką, kimś pomiędzy zwykłym człowiekiem a kimś, kogo się boi, komu się nie ufa, ale kogo jednocześnie się potrzebuje.

Mira opuszcza rodzinną osadę, bo chce zobaczyć coś więcej, wyrwać się z ciasnych ram narzuconych jej przez wspólnotę. Wyrusza w drogę, która jest nie tylko wędrówką przez obce ziemie, ale przede wszystkim przez własny lęk, samotność i bolesne dojrzewanie. Na swojej drodze poznaje Rocha, wędrownego dziada, postać z pozoru niepozorną, a jednak jedną z najciekawszych w całej powieści. To on uczy Mirę patrzeć na świat z dystansem, tłumaczy jej, jak walczyć z gusłami i zabobonami, które pogardliwie nazywa „głupidami”. Jego opowieści są jednocześnie mądre i gorzkie, chwilami zabawne, a chwilami boleśnie prawdziwe, pokazują, jak łatwo ludzie tłumaczą strachem to, czego nie rozumieją. 

Dziś też wiele osób walczy z zabobonami, ale wciąż wiele z nich w nie wierzy. Dziś też wiele osób odrzuca, to czego nie rozumie, nie zadając sobie trudu zrozumienia, poznania, a czasem włączenia po prostu zdrowego rozsądku. Weźmy choćby lęk przed osobami z niepełnosprawnościami, albo osądzanie u innych ich przekonań, postaw, a czasem tylko ubioru. 

Podczas swojej wędrówki Mira spotyka ludzi dobrych i złych, mądrych i okrutnych, takich, którzy chcą jej pomóc, i takich, którzy widzą w niej zagrożenie. To droga inicjacji, uczenia się, kim się jest, i ile trzeba zapłacić za bycie sobą w świecie, który nie toleruje inności.

To książka o tym, jak bardzo społeczność boi się tego, czego nie rozumie. O tym, że kobieta, która widzi, wie i czuje więcej, zawsze będzie zagrożeniem dla świata opartego na sile i strachu. Mira nie jest bohaterką, którą da się jednoznacznie polubić. Jest uparta, impulsywna, czasem naiwna. I właśnie przez to prawdziwa.

Tekieli nie idealizuje dawnych czasów. Oprócz sielankowych ognisk, miłych starców i mądrych kapłanek, jest też głód, przemoc, strach, choroby i śmierć. Nie jest to lektura „na poprawę humoru”. Ale to książka, która zostaje w głowie. I w sercu. Długo po przeczytaniu ostatniej strony.

Katarzyna Michalak „Sklepik z niespodzianką. Lidka”

 Książka Katarzyny Michalak „Sklepik z niespodzianką. Lidka” to taki powrót po latach do dobrze znanego miejsca i bohaterów. Pierwszy tom „Sklepiku z niespodzianką. Bogusia” przeczytałam w 2013 roku, drugi tom „Sklepik z niespodzianką. Adela” przeczytałam w 2017 roku. Pamiętałam klimat Pogodnej, picie czekolady, kobiece rozmowy przy stole i to charakterystyczne dla autorki połączenie lekkości z tematami, które wcale lekkie nie są. Sięgając po trzeci tom: „Sklepik z niespodzianką. Lidka” byłam ciekawa, jak potoczą się losy bohaterki, która od początku serii wydawała mi się jedną z najbardziej poranionych.

I nie zawiodłam się. Jak zwykle powieści Katarzyny Michalak czyta się szybko, lekko, ale treść zostaje w głowie na dłużej. Niby prosta fabuła, niby obyczajowa historia z małego miasteczka, a jednak to „niby” robi ogromną różnicę. To książka znacznie cięższa emocjonalnie niż poprzednie tomy. Tu nie chodzi już tylko o miłość, romanse i życiowe zakręty, ale o niespełnione macierzyństwo, zazdrość, poczucie niesprawiedliwości i granice, których człowiek nigdy nie sądził, że może przekroczyć.

Tym razem główną bohaterką jest Lidka Malinowska, weterynarz, znana i lubiana w Pogodnej, przyjaciółka Bogusi, Adeli, Konstancji i Stasi. Lidka z pozoru wszystko ma: pracę, dom, ludzi wokół siebie. A jednak w środku nosi pustkę, która z każdym kolejnym miesiącem staje się coraz trudniejsza do zniesienia. Jej największym marzeniem jest chcęć posiadania własnego dziecka, ale marzeniem, które nie chce się spełnić. I to właśnie ten niespełniony głód macierzyństwa popycha Lidkę w stronę decyzji, które ranią innych i ją samą.

To, co bardzo cenię u Michalak, to fakt, że nie ocenia swoich bohaterek. Lidka nie jest idealna. Jest momentami egoistyczna, impulsywna, rozżalona. Czasem miałam ochotę nią potrząsnąć i powiedzieć: „opanuj się”. Ale jednocześnie rozumiałam jej rozpacz. Bo jak długo można być tą „silną”, kiedy los konsekwentnie mówi „nie”? W tle oczywiście pojawiają się dobrze znane postaci. Bogusia, właścicielka Sklepiku z Niespodzianką, nadal ciepła, serdeczna i próbująca sklejać świat dobrym słowem i czekoladą, a jednocześnie przeżywająca sercowe rozterki. Adela, jak zwykle barwna, pełna energii, trochę femme fatale, ale zawsze w działaniu i chęci niesienia pomocy innym. Konstancja, niezmiennie niedojrzała, wymagająca pomocy. Stasia, spokojna, mądra, wspierająca, taka, jaką chciałoby się mieć obok w trudnych chwilach.

„Sklepik z niespodzianką. Lidka” pokazuje, że przyjaźń to nie tylko wspólne śmiechy przy kawie i serniku, ale także umiejętność postawienia granic, powiedzenia „dość” i zmierzenia się z cudzym bólem, który czasem zaczyna zatruwać wszystko wokół. To nie jest książka tak „słodka” jak pierwszy tom. Tu mniej przepisów, mniej cukru, więcej goryczy. Ale ta gorycz jest potrzebna. Bo życie nie zawsze przypomina słodką czekoladę, czasem jest po prostu gorzkie. 

Jak zwykle u Michalak, fabuła nie jest oczywista, a zakończenie nie przynosi łatwego ukojenia. Nie ma tu prostych odpowiedzi ani klasycznego happy endu. Jest za to prawda o emocjach, o kobiecych pragnieniach, o tym, jak łatwo przekroczyć cienką granicę między marzeniem a obsesją. To książka, która boli. Ale boli w taki sposób, że po jej przeczytaniu człowiek zaczyna bardziej uważać na innych. I na siebie.

Polecam szczególnie tym, którzy znają wcześniejsze tomy serii, bez nich „Lidka” nie wybrzmi w pełni. A jeśli ktoś dopiero zaczyna przygodę z Pogodną, to niech wie: to nie jest tylko ciepła opowieść o sklepiku. To historia o kobietach, prawdziwych z krwi i kości oraz bardzo skomplikowanych uczuciach.

Marika Marta Kosakowska „Antydepresanty”

 Ksiażka Mariki Marty Kosakowskiej „Antydepresanty” przelezała u mnie kilka lat (od 15 czerwca 20219 roku) na półce, aż w końcu doczekała się moejej uwagi. Kupiłam ją na koncercie Mariki, gdy jeszcze mieszkałam w Warszawie. 

Książka jest trochę zapisem dochodzenia do stanu obecnego (czyli 2016 - rok wydania książki) w karierze muzycznej Mariki. Znajdziemy tu jej opowieści, jak to wszystko się zaczęło i jak toczyło. Są wzloty i upadki, jak w żcyiu każdgo człowieka. Są tu także jej teksty piosenek.

Polecam ją bardzo serdecznie każdemu, kto chce podnieść się na duchu, a ma gorsze dni. Niesie ona bardzo pozytywny przekaz, że nasze zdrowie psychiczne mamy we własnych rękach, a raczej myślach. W dużej mierze od jakości naszych myśli oraz od naszych reakcji, zależy to jak się czujemy. Więc jeśli ktoś nam zajedzie drogę, albo w jaki kolwiek inny sposób podniesie ciśnienie, to najpierw 3 oddechy i uspokojenie emocji i odpuszczenie. Bo czy naprawdę warto poświęcać swoją energię na puste gesty i złe słowa? 

Joanna Chmielewska

Wczoraj (7 października 2013) zmarła w wielu 81 lat Joanna Chmielewska - pierwsza dama polskiego kryminału, jak ją określają media. Pisała nie tylko kryminały, ale i powieści obyczajowe oraz książki dla młodzieży, a także słuchowiska. Z jej książkami zetknęłam się jako nastolatka. Pierwszą książką, jaką przeczytałam było"2/3 sukcesu". Potem były kolejne: "Zwyczajne życie", "Większy kawałek świata", "Wielkie zasługi", "Ślepe szczęście".

Później "rzuciłam się" na książki dla dorosłych, choć dorosła jeszcze nie byłam. Zaczęłam od "Leasia", potem był "Klin" i kolejno: "Wszyscy jesteśmy podejrzani", "Krokodyl z Kraju Karoliny", "Całe zdanie nieboszczyka", "Wszystko czerwone", "Romans wszechczasów", "Boczne drogi", "Upiorny legat", "Studnia przodków", "Szajka bez końca", "Dzikie białko", "Wyścigi". I jakiś czas temu: "Bułgarski bloczek", "Dwie głowy i jedna noga", "Pech", "Zapalniczka". I nie są to wszystkie książki pani Joanny. Napisała ich dużo więcej. Była bardzo płodną pisarką, czasem wydawała po 2, 3 książki w roku.

Książki tej pisarki przede wszystkim mnie rozśmieszały. Jej kryminały nie były straszne, ale zabawne właśnie. I takie kryminały lubię. Nie przepadam za mrocznymi, ziejącymi grozą, ocierającymi się o thrillery kryminałami. I za wszystkie książki Pani Joannie dziękuję, zwłaszcza za te, których jeszcze nie przeczytałam.

Janusz L. Wiśniewski "Intymna teoria względności"

Tomik opowiadań, niepozorny i cienki raczej, zgarnęłam z bibliotecznej półki, bo prozę Wiśniewskiego znałam już z takich tytułów jak:

• "Samotność w sieci",
• "Zespoły napięć", 
• "Los powtórzony", 
• "Bikini", 
• "Martyna i inne opowiadania",
• "Łóżko" - opowiadania.

I nie są to zapewne ostatnie książki, jakie przeczytam tego autora. Napisał ich jeszcze kilkanaście, m.in. książkę "Czy mężczyźni są światu potrzebni?", którą bardzo chciałabym przeczytać, została mi polecona :-)

Opowiadania zawarte w tym tomie są niesamowicie mocne i ... niejednoznaczne. Pokazują, że nie ma jednej obowiązującej, oficjalnej prawdy. Każdy z nas ma swoją własną prawdę i w żaden sposób nie da się jej podważyć. Wszystko jest względne, zależy z której strony popatrzymy na dane zdarzenie. Opowiadanie o mężu, który jednocześnie znęca się nad żoną i oddaje nerkę bratu, a w momencie, gdy żona składa pozew o rozwód, on umiera w wyniku powikłań. Albo opowiadanie o chorych na AIDS, z którego dowiadujemy się, że dotyk uśmierza ból, pozwala chorym dłużej żyć. Chory człowiek jest codziennie przez swoją żonę masowany, wcierane są w niego kremy i maści i on żyje najdłużej... umiera najdłużej. Tylko czy przedłużanie w tym wypadku życia w ten sposób jest miłością czy torturą. Trudno to ocenić. Może nie ma po co oceniać. Może wystarczy żyć zgodnie ze swoją prawdą, gdy poznanie prawdy innych nie jest nawet możliwe, bo nie mamy nawet cienia szansy zbliżyć się do jej poznania. Nigdy nie będziemy razem patrzeć na ten sam horyzont, nigdy nasze uczucia nie staną się uczuciami innych, nasze cierpienie, nie stanie się cierpieniem nawet najbardziej kochającej osoby. Człowiek jest samotną wyspą, zawsze nią pozostanie, bez względu na ogrom empatii, jaką jest w stanie dać mu inna osoba. 

Czy warto przeczytać te krótkie, czasem dwu trzy stronicowe opowiadania. Warto. Są jak zimny prysznic, jak powiew ostrego powietrza, jak spojrzenie w przepaść, otwiera oczy i pozwala choć na chwilę zatrzymać się w tym pędzącym świecie i zastanowić się nad absurdalnością świata i praw w nich zachodzących.

Katarzyna Michalak "Sklepik z niespodzianką - Bogusia"

Miałam już okazję przeczytać kilka książek Katarzyny Michalak, o jednej nawet opowiedziałam na tym blogu, i jak od wszystkich książek tej autorki, tak i od "Sklepiku" nie mogłam się oderwać.

Niby prosta fabuła, prawie przewidywalna, ale jak pamiętamy "prawie" robi różnicę. A w tej książce ogromną różnicę, bo jak się dobrze zastanowić, to niewiele rzeczy jest tu przewidywalnych. I dobrze, bo wtedy książka była by zbyt oczywista. Zatem do rzeczy. Mamy główną bohaterkę Bogusię, 26 letnią singielkę, która wracając z dwu letniego pobytu w Holandii (praca przy cebulkach tulipanów), zatrzymuje się na ryneczku miasteczka o miłej nazwa Pogoda i w jednej chwili wynajmuje kamieniczkę. Początkowo miała to być kwiaciarnia, bądź, co bądź, Bogusia na kwiatach się zna, skończyła w końcu SGGW. Po pierwszej przespanej nocy w nowym miejscu i proroczym śnie nad ranem, nowa mieszkanka miasteczka postanawia prowadzić sklepik z "kurzołapkami", czyli drobiazgami pięknymi i nikomu nie potrzebnymi, za to łapiącymi kurz, jak figurki aniołków i innych bibelotów. Dodatkowo w sklepie Bogusia chce prowadzić cukierenkę z dobrą czekoladą i domowym ciastem.

W miasteczku Bogusia poznaje trzy sympatyczne kobiety i jedną mniej - Konstancję. Jest radna Adela, z kotem, seksapilem i kolejnymi miłościami. Jest doktor weterynarii Lidka, niezbyt szczęśliwa w małżeństwie oraz emerytowana psycholog pani Stasia. W raz z Bogusią obmyślają plan działania dla sklepiku, oczywiście przy pysznej czekoladzie i serniku.

Autorka podaje przepisy smakowych czekolad, np. z imbirem, z chili, itp. oraz przepisy na różnego rodzaju ciasta, np. serniki i drożdżowe. Od razu chce się wypróbować choć jeden przepis na czekoladę. I żadna dieta nie pomogła, pognałam do sklepu po śmietankę, gorzka czekolada była już w szafce i mino późnej pory - czekolada z chili została uwarzona i skonsumowana z ukontentowaniem. Więc jeśli jesteście na diecie, to może książkę odłóżcie na inny czas.

Tak, ale nie sama słodycz płynie z kart powieści. Są przecież na świecie mężczyźni. Co nie znaczy, że to tylko przez nich dzieją się w powieści rzeczy niepokojące. I nie brakuje panów także w Pogodnej. Jest ich tam spory wachlarz osobowości. Jest przesympatyczny pan Jakub, właściciel kamieniczki. Sumienny, pomocny, zaradny, jednak z pociągiem do hazardu. Jest także miejscowy Picasso, Igor - świetny malarz i łamacz serc niewieścich, arogancki i wyrafinowany, bezduszny, porzucający dziewczynę w ciąży. Jest młody Potocki - Bartosz, student i miłośnik pokrzywdzonych zwierząt, zakochany w Bogusi. Jest starszy Potocki - Wiktor, chmurny, stroniący od towarzystwa, ale nie stroniący od butelki i zarazem przystojny, choć już dojrzały wiekiem mężczyzna, któremu zaginęła ukochana żona Anna. Jest w końcu i najstarszy mężczyzna z rodu Potockich - pan Arkady, trzymający twardą i gospodarną ręką cały rozpadający się majątek. Jest i ojciec Bogusi, kapitan śmigłowca w pogotowiu ratunkowym, Michał Leszczyński, podziwiany i ubóstwiany przez córkę. Bogusia w ogóle nie powinna narzekać, dzieciństwo miała cudowne, rodziców kochanych, wyrozumiałych i wspierających ją w każdej sytuacji.

Przygotowywanie sklepiku do funkcjonowania jest jedynie tłem dla innych wydarzeń. Dzieje się w relacjach damsko-męskich sporo. Bogusia zauroczona Igorem, Igor kochający się w Konstancji, Bartosz zakochany w Bogusi, Wiktor z kiełkującym uczuciem do Bogusi (nieźle, nieźle i ojciec i syn upatrzyli sobie jedną pannę), Adela z kochankami zmieniającymi się w zawrotnym tempie, Lidka wierna i nieszczęśliwa w małżeństwie, flirtująca z Igorem, a pragnąca przede wszystkim dziecka. I jedyna wzajemnie kochająca się para - rodzice Bogusi - Michał i Karina. Hmm... ale też do czasu, bo po wypadku, którego doświadczył pan Michał, a w jego następstwie - depresji. I gdy po wyjściu z niej, przesiaduje całymi dniami przed komputerem, żona podejrzewa, gorzej, jest pewna, że jej mąż kontaktuje się z kochanką.

To co lubię w prozie Katarzyny Michalak, to to, że fabuła toczy się w jej książkach w sposób nieoczywisty. Nie ma przewidywalności, a co za tym idzie nie ma też happy endu. I co ważniejsze - zakończenie jest otwarte. Oczywiście jako czytelnicy jesteśmy wściekli, że w momencie, gdy Wiktor wyjeżdża do dalekiej Australii, pojawia się Anna i to pojawia się, nie u kogo innego, ale u Bogusi. I humor oczywiście lubię - wprowadzony do powieści za pomocą takich zabiegów, jak psie i kocie dialogi z Bogusią oraz Konstancję top model z US, której angielskie wstawki śmieszą do łez.

Jest to czytadło i lekki i przyjemne, są momenty, gdy łzy płyną ciurkiem ze wzruszenia. Polecane, zwłaszcza na deszczowy i ponury weekend, jaki ostatnio był naszym udziałem. Hmm... przynajmniej w stolicy, może gdzieś tam np. w górach było słońce.

Małgorzata Gutowska-Adamczyk "Niebieskie nitki"

Do tej pory przeczytałam 2 książki Małgorzaty Gutowskiej-Adamczyk: "Serenada, czyli moje życie niecodzienne" i „Mariola, moje krople...”. Pierwsza - zabawna, lekka, z przymrużeniem oka traktująca świat tzw. show biznesu i celebrytów. Jej główną bohaterką jest Kasia, łudząco podobna do odtwórczyni głównej roli popularnego serialu "Życie codzienne", którą zastępuje ją na planie. Polecam bardzo, jako lekkie i przyjemne czytadło na lato.

Druga książka tej autorki, moim zdaniem, genialna. Jej akcja toczy się w teatrze na miesiąc przed wybuchem stanu wojennego. Nie traktuje jednak tego tematu poważnie, ale z przymróżeniem oka. Jest w zasadzie tragikomedią, farsą, a teatr jest doskonałym miejscem na rozgrywanie się groteskowych scen, które w czasach PRL-u wcale takie groteskowe nie były. Tę książkę polecam także na leniwe letnie popołudnia i wieczory.

Małgorzata Gutowska-Adamczyk znana jest przede wszytskim z książki "Cukiernia pod Amorem". Słyszałam, szukałam jej nawet i chciałam przeczytać, ale jakoś mi w ręce nie wpadła. Do nadrobienia. Za to wpadły "Niebieskie nitki" - powieść dla młodzieży. Hmmm... młodzieżą dawno już nie jestem ;-) Książkę wyciągnęłam z bibliotecznej półki, bo nazwisko autorki wydało mi się znajome. I przeczytałam, i nie żałuję. A jak już sama będę "posiadała" młodzież, to jak znalazł, będzie lektura do podsunięcia.

W "Niebieskich nitkach" spotykają się cztery pokolenia. Jest prababcia - Bunia, jest babcia - Musia, mama - Isia i wnuczka - Linka. Same kobiety. Do tego podupadający pałac, przez nie zamieszkiwany, a przez wszystkich mieszkańców Mińska zwany dworkiem. Owszem pojawiają się mężczyźni, ale umówmy się, jak zwykle wprowadzają sporo zamieszania. Jest od niedawna były mąż Isi i obecny-nieobecny ojciec Linki. Jest Szymon - chłopak Hanki najlepszej koleżanki Linki, w którym ta ostatnia się skrycie podkochuje. Pojawia się Grzesiek, od przedszkola zakochany w Lince, próbujący zwrócić na siebie jej uwagę. Postać doktora Marka Śliwińskiego odgrywa niebagatelną rolę, gdyż aż trzy z czterech wspomnianych kobiet trafia "w jego ręce" - dosłownie i metaforycznie. Niespodziewanie i niby przypadkiem zjawia się Tadeusz Wójcicki, dawny lokator pałacu, dolokowany w czasach powojennych, gdy władze PRL zajmowały majątki. Ów jegomość ma niejasne i nie całkiem uczciwe zamiary wbec pałacu i jego mieszkanek.

Nie do końca jest to lekkie i przyjemne czytadło. Autorka porusza to mnóstwo tematów i problemów. Rozwód i rozpad rodziny, nieporozumienia ojca z córką, matki z córką z tego całego zamieszania wynikające. Walka męża z żoną o podział majątku. Bunt nastoletniej dziewczyny wobec wszystkiego, co zabrało jej dotychczasowe poukładane życie, a tym samym niechęć do opuszczenia własnego domu i przeprowadzkę do pałacu. Linka nie próbuje być nawet miła dla babci i prababci, żyje niejako obok nich. Dopiero zawał babci porusza w niej emocje i uczucia, które zbliżają ją z obiema starszymi paniami oraz z matką. Wtedy też okazuje się, że nie jest tak trudno opiekować się prababcią, zajmować domem i psem. Cały też czas Linka próbuje rozeznać się w swoich i nie tylko swoich uczuciach. Gdy traci nadzieję na miłość, okazuje się, że otrzymuje od losu możliwość wyboru, gdyż na horyzoncie pojawia się aż dwóch adoratorów. Ale wybór nie jest łatwy i oczywisty.

Czy wszystko kończy się dobrze? Cóż, nastoletnia miłość bywa kapryśna i bardzo zmienna. Bo i jak w tym wieku odczytywać własne, a co dopiero uczucia i emocje innych osób? Do tego potrzeba trochę doświadczenia, a to wiadmo, przychodzi z czasem, z wiekiem.

Autorka porusza w swojej książce też problem pijącego i agresywnego policjanta, ojca Grześka, który czuje się bezkarny w katowaniu swojej rodziny. Życie młodych ludzi nie jest pozbawione poważnych problemów, z którymi nie radzą sobie i co gorsza nie mają gdzie zwrócić się o pomoc.

Jak wspomniałam książka nie jest zbyt lekka, ale czyta się ją niemalże jednym tchem. Polecam.

Maria Nurowska "Imię twoje..."

Czy wyruszyłabyś z bezpiecznego kraju na drugi koniec świata, żeby szukać męża? Dodajmy, męża, którego nie kochasz się za bardzo, z którym się jesteś w luźnych, przyjacielskich stosunkach? Elizabeth tak zrobiła. Pojechała szukać Jeffa, który zaginął na Ukrainie podczas naukowej ekcpedycji dotyczącej badań nad architekturą sakralną.

Elizabeth poznajemy, gdy siedzi w samolocie do Lwowa. Jest przerażona, bo nie zna tej części Europy, nie zna języka, jedzie szukać zaginionego męża i nie wie, co może ją na miejscu spotkać. W samolocie poznaje Andrew - prawnika, który wraca do swojego kraju z Kanady. Zamieniają kilka zdań, wymieniają się numerami telefonu i to wszystko. Elizabeth jeszcze nie wie, że spotkała miłość swojego życia. Ale jeszcze więcej niespodzianek czeka na nią we Lwowie.  Na miejscu okazuje się, że Jeff zaangażował się w działalność polityczną i wraz z dziennikarzem z opozycyjnej gazty prawdopodobnie został porwany. Następnie poznaje Oksanę, dziewczynę, z którą los zetknął jej męża kilka lat temu w USA, a która teraz siedzi w więzieniu za działalność w opozycji. Elizabeth dowiaduje się o istnieniu Aleka, małego 4 letniego chłopca, który okazuje się być synem Jeffa i Oksany. Oksana wymusza na Elizabeth przysięgę, że zabierze Aleka do Stanów, gdyby jej się coś stało. Poznaje starszą panią, Polkę, która przeżyła całe życie we Lwowie i choć mogła opuścić to miasto i pojechać do Polski, to zdecydowała się pozostać we Lwowie, który zawsze uważała za polski, bo tu na cmentarzu ma męża i syna. I sama także chce zostać tu pochowana. Andrew pomaga Elizabeth w uzyskaniu wszelkich informacji, bo oficjalne władze nie umiały odpowiedzieć na żadne jej pytania. Te wszystkie niespodzianki powinny skutecznie zniechęcić Elizabeth do dalszych poszukiwań i pozostawania w tym nieprzyjaznym kraju. Ona jednak decydyje się na pobyt na Ukrainie bez wizy, którą ma tylko na kilka dni. Teraz sama musi się ukrywać, a pomaga jej w tym Andrew i jego matka. 

Książka trzyma w napięciu, kolejne kartki przekłada się w nadziei na rozwikłanie zagadni zniknięcia Jeffa. Jednak autorka nie pozwala za szybko na rozwiązanie i nawet w kulminacyjnym punkcie nadal nie wiemy, co się stało z Jeffem. Zagadek jest coraz więcej. Nie pomaga nawet wyprawa Elizabeth do Czeczenii, gdzie prawdopodobnie mógł być przetrzymywany Jeff. Opowieść kończy się, gdy Elizabeth wie już, że znalazła miłość swojego życia, gdy wyjeżdża do kraju przez Polskę z małym Alekiem, którym będzie musiała się opiekować, choć nie ma o tym bladego pojęcia, ale miłość, jaką poczuła do tego malca, utwierdza ją w przekonaniu, że postąpiła słusznie zabierając go ze sobą.

W kolejnej książce Maria Nurowska kontynuuje opowieść o losach Elizabeth, Jeffa, Aleka i Andrew. Ale jeszcze jej nie przeczytam, więc tak samo, jak wy nie wiem, jak skończy się ta opowieść.