Katarzyna Michalak "Bezdomna"

"Nie pogardzaj drugim człowiekiem, dopóki nie poznasz jego historii, Może się bowiem okazać, że znalazł się na dnie przez nieszczęście, chorobę lub ludzką podłość, zaś dla ciebie Los - jako lekcję pokory - szykuje podobną niespodziankę".

Tę książkę chciałam przeczytać już dawno temu, ale dopiero niedawno trafiła w moje ręce. A gdy przeczytałam powyższe motto - pomyślałam sobie - to będzie mocna książka. Przy czym zgadzam się z powyższym stwierdzeniem w 100% - życie zawsze utrze nam nosa w ten czy inny sposób, bo żyjąc musimy przerobić kilka lekcji, dzięki którym mamy szansę stać się lepszymi ludźmi.

Aśka, dziennikarka najbardziej poczytnego w kraju tabloida, dzięki niespodziewanemu zbiegowi okoliczności poznaje w Wigilijny wieczór dramatyczną historię Kingi i ma szansę stać się lepszym człowiekiem. Lecz o tym, czy zwycięży w niej ludzkie współczucie, czy egoistyczna chęć zdobycia dziennikarskiej nagrody za najlepszy materiał, dowiemy się pod koniec snutej przez Katarzynę Michalak opowieści o życiu Kingi.

Historię Kingi można by streścić w kilku zdaniach: jako młoda dziewczyna zakochuje się, zostaje porzucona. Gdy Kinga jest już studentką, jej była miłość pojawia się ponownie. Chłopak znów ją odtrąca, gdy dowiaduje się, że jest ona z nim w ciąży. W wyniku złej decyzji Kinga wychodzi za mąż za niewłaściwego człowieka, bo ten, którego kocha odtrąca ją po raz kolejny. Dziecko jednak nie przychodzi na świat - Kinga je poroniła. Ale już tkwi w niewłaściwym związku, niekochana, pogardzana i zdradzana. Gdy znów w jej życiu pojawia się jej dawny chłopak, tym razem już dorosły, ale wciąż niedojrzały facet, Kinga ponownie zachodzi z nim w ciążę. A na wieść o tym facet znów znika. Tym razem dziecko szczęśliwie się rodzi. I być może wszystko ułożyłoby się dobrze, gdyby nie depresja poporodowa, na którą zapada Kinga, a która przybiera ostrą fazę psychozy poporodowej. Z chwilą narodzenia dziecka Kinga zaczyna panicznie bać się o zdrowie i życie córeczki - nie śpiąc, nie jedząc, zaczyna słyszeć i widzieć rzeczy, które w jej mniemaniu zagrażają życiu dziecka. Chce je za wszelką cenę uratować. Wyjeżdża do rodzinnego domu, gdzie nawet najbliżsi nie widzą lub nie chcą widzieć jej stanu. Kinga z niewyspania, z wyczerpania widzi rzeczy, których nie ma, bojąc się o los dziecka, chce ją ukryć. W środku nocy ucieka do pobliskiego lasu i chowa dziecko w mchu, aby zmylić pościg, sama ucieka w drugą stronę i wyrzuca kocyk dziecka do rzeki, wybiega na drogę, zostaje potrącona przez auto, w wyniku czego zostaje przewieziona do szpitala i tam po trzech dniach budzi się w panice o zdrowie i życie dziecka. Od tej chwili Kinga obwinia się o śmierć dziecka. Trafia do szpitala psychiatrycznego, a gdy z niego wychodzi, nie ma dokąd wracać i staje się bezdomną. Postanawia popełnić samobójstwo, chowa się w śmietniku, gdzie połyka wyniesione ze szpitala tabletki, ale tam w Wigilijny wieczór zauważa ją Aśka.

Książka porusza wiele społecznych problemów: bezdomność, która może dotknąć każdego w wyniku złych decyzji, czy niefortunnych zbiegów okoliczności, depresja poporodowa - temat tabu, zwłaszcza obecnie w dobie baby boomu, pęd do szukania przez media sensacji, albo co gorsza zmienianie faktów, retuszowanie zdjęć, aby skandal wywołać. Książka stawia pytanie o granice rzetelności dziennikarskiej. Pyta też, gdzie są położne, które powinny na domowej wizycie po porodzie rozpoznawać stan młodej mamy i w razie takiej potrzeby pomóc.

Tę książkę powinna przeczytać każda kobieta i każdy mężczyzna. Jest w niej tak wiele emocji i dramatyzmu, że łzy płyną strumieniami. Poza tym czytelnik zaczyna weryfikować swoje poglądy, bo książka wstrząsa i przewraca do góry nogami, to, co zwykliśmy uważać za normalny świat. A ten normalny świat pogardza losem pojedynczego człowieka, nie tylko bezdomnym, ale każdym istnieniem, które może stać się świetnym medialnym materiałem na pierwsze strony gazet.

Katarzyna Michalak "W imię miłości"

Książki Katarzyny Michalak wpadły mi już nie raz do ręki. Czytałam ich kilka, np. "Sklepik z niespodzianką - Bogusia", "Nadzieja" "Rok w poziomce", Poczekajka", "Zachcianek", "Zamyślona". Lubię tę autorkę za dobre wciągające, wzruszające książki, które nie pozwalają się odłożyć na półkę. To duża zaleta pisać tak, aby w czytelniku wzbudzić silne emocje - ta autorka to potrafi. Książkę tę przeczytałam w dwa wieczory, w pewien deszczowy weekend. Oby takich weekendów tego lata jak najmniej.

Główną bohaterką jest 8 letnia dziewczynka - Ania, którą poznajemy na stacji kolejowej małej wsi. Dziewczynka przybyła do niej w poszukiwaniu schronienia u dziadka, którego widziała tylko raz, gdy miała 4 latka, więc nie mogła go zapamiętać. Od swojej matki wie, że dziadek nie chciał ich znać i wypędził je z dworku, gdy kilka lat temu przybyły do niego po pomoc. O tym, co sprowadza Anię do dziadka dowiadujemy się z jej samych ust, gdy wykrzykuje nieczułemu dziadkowi, że jej matka jest w hospicjum i w zasadzie czeka tam już tylko na śmierć, gdyż ma raka mózgu, którego nikt nie podjął się zoperować. Sumienie dziadka zostaje poruszone i ten wyrusza do Warszawy, aby pożegnać się z córką. Ania w tym czasie zostaje pod opieką gospodyni dworku i nowo najętego stajennego. Kim jest ten przystojny i tajemniczy mężczyzna nie wie nikt. I ta zagadka zostanie rozwiązana i to w najmniej odpowiednim momencie przez zbuntowaną i rozpieszczoną bratanicę dziadka, która również staje się gościem, niechcianym to trzeba dodać, cichego i spokojnego dotąd dworku. Nastoletnia Marlena, bo o niej mowa, przysporzy jeszcze wiele kłopotów, przy czym jej ucieczka będzie najłagodniejszym z nich.

Ania przeżyła sporo, od grudnia do maja zajmowała się swoją chorą matką, która, gdy dowiedziała się o chorobie popadła w depresję i nie walczyła o życie. Tak duży ciężar utrzymania siebie i matki przejmuje Ania, gdyż panicznie boi się trafić do sierocińca. Dlatego przed wszystkimi ukrywa straszną prawdę o chorobie swojej matki i tym, że jest zdana na samą siebie. Nie trzeba chyba dodawać, że skromne oszczędności się kończą i dziewczynka sprzedaje wszystko, co tylko może w Internecie, aby mieć na skromne życie. Fragment, w którym opisane jest, jak Ania przelicza zarobione pieniądze na liczbę chińskich zupek, jakie za nie będzie mogła kupić, bardzo mnie wzruszył. 

Czy dla śmiertelnej matki Ani jest jeszcze ratunek i  jaką w tej całej historii odegrają konie? Jaką tajemnicę nosi stajenny? Czy charakter Marleny się zmieni i jak w całą rodzinną historię zostanie wplątana pewna pani redaktor? Czy będzie happy end? Tego możecie dowiedzieć się czytając powieść do końca.

Katarzyna Michalak "Sklepik z niespodzianką - Bogusia"

Miałam już okazję przeczytać kilka książek Katarzyny Michalak, o jednej nawet opowiedziałam na tym blogu, i jak od wszystkich książek tej autorki, tak i od "Sklepiku" nie mogłam się oderwać.

Niby prosta fabuła, prawie przewidywalna, ale jak pamiętamy "prawie" robi różnicę. A w tej książce ogromną różnicę, bo jak się dobrze zastanowić, to niewiele rzeczy jest tu przewidywalnych. I dobrze, bo wtedy książka była by zbyt oczywista. Zatem do rzeczy. Mamy główną bohaterkę Bogusię, 26 letnią singielkę, która wracając z dwu letniego pobytu w Holandii (praca przy cebulkach tulipanów), zatrzymuje się na ryneczku miasteczka o miłej nazwa Pogoda i w jednej chwili wynajmuje kamieniczkę. Początkowo miała to być kwiaciarnia, bądź, co bądź, Bogusia na kwiatach się zna, skończyła w końcu SGGW. Po pierwszej przespanej nocy w nowym miejscu i proroczym śnie nad ranem, nowa mieszkanka miasteczka postanawia prowadzić sklepik z "kurzołapkami", czyli drobiazgami pięknymi i nikomu nie potrzebnymi, za to łapiącymi kurz, jak figurki aniołków i innych bibelotów. Dodatkowo w sklepie Bogusia chce prowadzić cukierenkę z dobrą czekoladą i domowym ciastem.

W miasteczku Bogusia poznaje trzy sympatyczne kobiety i jedną mniej - Konstancję. Jest radna Adela, z kotem, seksapilem i kolejnymi miłościami. Jest doktor weterynarii Lidka, niezbyt szczęśliwa w małżeństwie oraz emerytowana psycholog pani Stasia. W raz z Bogusią obmyślają plan działania dla sklepiku, oczywiście przy pysznej czekoladzie i serniku.

Autorka podaje przepisy smakowych czekolad, np. z imbirem, z chili, itp. oraz przepisy na różnego rodzaju ciasta, np. serniki i drożdżowe. Od razu chce się wypróbować choć jeden przepis na czekoladę. I żadna dieta nie pomogła, pognałam do sklepu po śmietankę, gorzka czekolada była już w szafce i mino późnej pory - czekolada z chili została uwarzona i skonsumowana z ukontentowaniem. Więc jeśli jesteście na diecie, to może książkę odłóżcie na inny czas.

Tak, ale nie sama słodycz płynie z kart powieści. Są przecież na świecie mężczyźni. Co nie znaczy, że to tylko przez nich dzieją się w powieści rzeczy niepokojące. I nie brakuje panów także w Pogodnej. Jest ich tam spory wachlarz osobowości. Jest przesympatyczny pan Jakub, właściciel kamieniczki. Sumienny, pomocny, zaradny, jednak z pociągiem do hazardu. Jest także miejscowy Picasso, Igor - świetny malarz i łamacz serc niewieścich, arogancki i wyrafinowany, bezduszny, porzucający dziewczynę w ciąży. Jest młody Potocki - Bartosz, student i miłośnik pokrzywdzonych zwierząt, zakochany w Bogusi. Jest starszy Potocki - Wiktor, chmurny, stroniący od towarzystwa, ale nie stroniący od butelki i zarazem przystojny, choć już dojrzały wiekiem mężczyzna, któremu zaginęła ukochana żona Anna. Jest w końcu i najstarszy mężczyzna z rodu Potockich - pan Arkady, trzymający twardą i gospodarną ręką cały rozpadający się majątek. Jest i ojciec Bogusi, kapitan śmigłowca w pogotowiu ratunkowym, Michał Leszczyński, podziwiany i ubóstwiany przez córkę. Bogusia w ogóle nie powinna narzekać, dzieciństwo miała cudowne, rodziców kochanych, wyrozumiałych i wspierających ją w każdej sytuacji.

Przygotowywanie sklepiku do funkcjonowania jest jedynie tłem dla innych wydarzeń. Dzieje się w relacjach damsko-męskich sporo. Bogusia zauroczona Igorem, Igor kochający się w Konstancji, Bartosz zakochany w Bogusi, Wiktor z kiełkującym uczuciem do Bogusi (nieźle, nieźle i ojciec i syn upatrzyli sobie jedną pannę), Adela z kochankami zmieniającymi się w zawrotnym tempie, Lidka wierna i nieszczęśliwa w małżeństwie, flirtująca z Igorem, a pragnąca przede wszystkim dziecka. I jedyna wzajemnie kochająca się para - rodzice Bogusi - Michał i Karina. Hmm... ale też do czasu, bo po wypadku, którego doświadczył pan Michał, a w jego następstwie - depresji. I gdy po wyjściu z niej, przesiaduje całymi dniami przed komputerem, żona podejrzewa, gorzej, jest pewna, że jej mąż kontaktuje się z kochanką.

To co lubię w prozie Katarzyny Michalak, to to, że fabuła toczy się w jej książkach w sposób nieoczywisty. Nie ma przewidywalności, a co za tym idzie nie ma też happy endu. I co ważniejsze - zakończenie jest otwarte. Oczywiście jako czytelnicy jesteśmy wściekli, że w momencie, gdy Wiktor wyjeżdża do dalekiej Australii, pojawia się Anna i to pojawia się, nie u kogo innego, ale u Bogusi. I humor oczywiście lubię - wprowadzony do powieści za pomocą takich zabiegów, jak psie i kocie dialogi z Bogusią oraz Konstancję top model z US, której angielskie wstawki śmieszą do łez.

Jest to czytadło i lekki i przyjemne, są momenty, gdy łzy płyną ciurkiem ze wzruszenia. Polecane, zwłaszcza na deszczowy i ponury weekend, jaki ostatnio był naszym udziałem. Hmm... przynajmniej w stolicy, może gdzieś tam np. w górach było słońce.

Katarzyna Michalak "Nadzieja"

Autorkę "Nadziei", Katarzynę Michalak znałam już z innych książek, takich jak: "Rok w poziomce", "Poczekajka", "Zachcianek", "Zamyślona". Od wszystkich tych książek nie mogłam się oderwać i nie inaczej było z "Nadzieją".

Najprościej jest powiedzieć, że książka jest o Lilianie i Aleksieju, dwojgu samotnych i osieroconych dzieciach. Liliana traci matkę, a Aleksiej obojga rodziców podczas wybuchu w elektrowni atomowej w Czarnobylu. Dzieci poznają się, gdy sześcioletnia Lika postanawia uciec od ojca tyrana i macochy oraz jej okrutnej córki i w lesie natyka się na rannego Alka, który spadł z konia. Od tej chwili stają się nierozłączni, ale nie na długo, bo już po niecałym roku Aleksiej wraz ze swoją opiekunką Anastazją wyjeżdżają, aby osiąść w Nadziei, małej górskiej chatce. Od tej pory ich życia biegną równoległymi torami, od czasu do czasu splatając się, powodując brzemienne w skutkach następstwa, jak np. oskarżenie Lilki Alka o gwałt, aby uniknąć furii ojca, choć wcześniej Lilka uwiodła Alka, upatrując w tym jedyną okazję, aby wyrwać się wreszcie z toksycznego domu.

Obserwujemy ich dzieciństwo, dorastanie, młodość i dorosłość, w których nic nie jest łatwe i proste. Zwłaszcza wybory, których dokonują główni bohaterowie. Za każdym razem wydają się złe, niosące ze sobą brzemienne konsekwencje. Lilka, która zawsze wybiera własne bezpieczeństwo, nie bacząc, że zdradza przyjaźń Alka, jednocześnie narażając go na ból ten fizyczny i ten gorszy - duchowy. Alek, gdy powinien zabrać Lilkę z toksycznego domu, lub gdy powinien nie dopuścić do jej ślubu z innym, zdradza ich przyjaźń. Drogi życia Lilki i Aleksieja to łączą się, to rozchodzą i tak całe życie. Za każdym następnym razem, gdy los popycha ich ku sobie, czytelnik ma nadzieję, że to już koniec ich rozłąki, jednak do samego końca autorka zaskakuje i nie pozwala odpocząć od niespodzianek, jakie los niesie tym dwojgu.

W tej książce jest wszystko, co dotyka życia w jego całej rozciągłości. Jest nieszczęśliwy i słaby ojciec głównej bohaterki Liliajny, który w alkoholu topi smutek po śmierci żony. Ból i nienawiść do losu przysłoniła mu miłość do własnego dziecka, które potrafi zakatować prawie na śmierć. Jest głupota i okrucieństwo alkoholizmu. Jest wszechobecna obojętność na los osieroconych i bitych dzieci pozostawionych bez opieki i bez miłości. I sąsiedzi i nauczyciele przymykają oczy na posiniaczone dzieci. Gdy czyta się o bitej, kopanej i szarpanej sześcioletniej dziewczynce, nie można nie wyć z wściekłości, tym bardziej, że autorka nie szczędzi nam realistycznych opisów. Jest bark akceptacji na inność i rodząca się z niej agresja: Lilka jąka się i dla wszystkich we wsi jest niedorozwiniętą jąkałą, Alek jest Łemkiem, ale dla polskich dzieci i dorosłych także, to po prostu znienawidzony Rusek, a jak Rusek to wiadomo, że to wróg, który kradnie i będzie kryminalistą. Nic dziwnego, że dwoje odrzuconych, połączonych wspólną niedolą dzieci, zostaje przyjaciółmi. Konsekwencją ich przyjaźni jest miłość i obsesja jednocześnie. Miłość jest niedoskonała, zachłanna i egoistyczna, zwłaszcza Lilki, której łatwo pomylić miłość z seksem, bo prawdziwej miłości nigdy nie doświadczyła. Książka porusza także problem samookaleczenia się, aby zagłuszyć ból psychiczny, z którym osamotniona i odrzucona przez wszystkich Liliana nie potrafi sobie radzić. Okrutne i bezmyślne zachowanie nastolatków buzujących testosteronem, których nikt nie nauczył szacunku do kobiet i do samych siebie, to kolejny ważny temat. W powieści Michalak jest jeszcze więcej, bo także o powiązaniach świata prawniczego ze światem przestępczym, pojawia się także wątek Iraku, do którego trafia Aleksiej, a za nim z konwojem pomocy humanitarnej i Liliana, która chora na raka trzustki chce do ostatnich swoich chwil być z ukochanym.

Książka jest piękna, smutna, prawdziwa. Opowiada historię, nad którą uroniłam nie jedną łzę, nad jej stronicami zadumałam się nie raz i dlatego właśnie pozostanie we mnie jeszcze na długo.



Lista przeczytanych książek 2011

Książki przeczytane w 2011:

1.      Santa Montefiore „Francuski ogrodnik” (przełom 2010/2011)

2.      Nicole Jordan „Zdobyć donżuana” (romans historyczny)

3.      Julie Powell „Julie i Julia. Rok niebezpiecznego gotowania”

4.      Paulo Coelho „Być jak płynąca rzeka” mądre

5.      Marcel Pagnol „Żona piekarza” (dramat/sztuka)

6.      Sarah-Kate Lynch „ Na domiar złego”

7.      Siergiej Łazariew „Diagnostyka karmy”

8.      Jeanniey Mullen, David Daniels „Godzina dziennie z e-mail marketingiem”

9.      Penelope Greek „Rzymskie Dolce vita”

10.  E.M. Forster “Pokój z widokiem”

11.  Elizabeth Gilbert „Jedz, Módl się, Kochaj”

12.  Nicholas Sparks „List w butelce”

13.  Nicholas Sparks “Noce w Rodanthe”

14.  Jill Smoliński „Następna rzecz na liście”

15.  Ben Mezrich „Miliarderzy z przypadku”

16.  Cristin Harmel „Moje rzymskie wakacje”

17.  Nicholas Sparks „Szczęściarz”

18.  Katarzyna Enerlich „Prowincja pełna marzeń”

19.  Cristin Billerbeck „Żony na pokaz”

20.  Kard. Stanisłw Dziwisz “Świadectwo” w rozmowie z Giann Franco Svidercoschim

21.  Fannie Flagg „Disy Fay i cudotwórca”

22.  Angela Becerra „Przeminęło z czasem”

23.  Antonina Kozłowska, „Kukułka”

24.  Mariolina Venezia „Jestem tu od wieków”

25.  OSHO „Księga ego. Wolność od iluzji”

26.  L.M. Montgomery „Ania na uniwersytecie”

27.  Sue Margolis „Ładne kwiatki” – komedia romantyczna

28.  OSHO „Empatia. Najpiękniejszy rozkwit miłości”

29.  Danuta Marcinkowska, Ewa Marcinkowska-Schmidt, Klaudyna Schmidt „Lawendowy pył”

30.  L.M. Montgomery „Ania z Avonlea”

31.  OSHO „Seks się liczy”

32.  Magdalena Kordel „Uroczysko”

33.  Magdalena Kordel „Sezon na cuda”

34.  Katarzyna Michalak „Rok w poziomce”

35.  Danuta Marcinkowska, Ewa Marcinkowska-Schmidt „Zapach rozmarynu”

36.  Katarzyna Michalak „Poczekajka”

37.  Grażyna Plebanek „Dziewczyny z Portofino”

38.  Maja Wolny „Dom tysiąca nocy”

39.  Robert James Waller „Co się wydarzyło w Madison County”

40.  Katarzyna Michalak „Zachcianek”

41.  Katarzyna Michalak „Zamyślona”

42.  Jenny Downham „Zanim umrę”

43.  Robert Cialdini „Wywieranie wpływu na ludzi”

44.  Jena Pincott „Czy mężczyźni naprawdę wolą blondynki?