Katarzyna Grochola "Zranić marionetkę"

W dniu Ogólnopolskim Dniu Bibliotekarza i Bibliotek polecam bardzo dobrą książkę Katarzyny Grocholi "Zranić marionetkę". Kryminałów nie czytam prawie wcale. Mam zbyt bujną wyobraźnię i nie lubię się bać. Tę książkę pożyczyłam od siostry. Leżała dość długo, aż w końcu się za nią zabrałam. 

Przy okazji składam serdeczne życzenia i podziękowania za wspaniała pracę wszystkich bibliotekarzy i bibliotekarek. Moja pierwsza biblioteka to oczywiście ta w szkole podstawowej, ale i publiczna w mojej małej wsi na Mazurach. Zaś ulubione biblioteki i czytelnie to te z Warszawy: na Wydziale Polonistyki UW oraz urocza i klimatyczna Czytelnia Naukowa nr VII przy ulicy Świętojańskiej 5 na Starym Mieście. Lubiłam tam chodzić. Czytałam tam lektury, uczyłam się i pisałam różne prace w tym magisterską. Miło powspominać.

Książka porusza trudny temat, który z pewnością nie jest łatwy do przyswojenia - molestowanie seksualne córek przez ich ojców, jednak autorka przedstawia go w sposób bardzo subtelny i uważny. Opisuje, jak traumatyczne doświadczenia z dzieciństwa wpływają na całe życie dorosłych ofiar przemocy. Z jednej strony pokazuje, jak wiele trudu i pracy wymaga terapia, a z drugiej, jak trudno jest poradzić sobie z traumą samodzielnie. 

Główni bohaterowie to porucznik Natan, prowadzący śledztwo oraz antropolożka Weronika, pisząca pracę doktorską o samobójcach. Ale na równi z nimi poznajemy losy młodych kobiet, które były molestowane przez własnych ojców: Zofii i Jany. 

W kryminałach ważne jest to, aby razem z policją próbować odgadnąć, kto jest zabójcą. Mam wrażenie, że tu nie o to chodzi. Już w połowie wiemy, kto i dlaczego morduje. Ważniejszy od samej zagadki kryminalnej jest wątek obyczajowy. To raczej kryminał obyczajowy lub nawet powieść obyczajowa z wątkiem kryminalnym. To wielopoziomowa opowieść o dobru i złu, o nienawiści i miłości, a także o tym, jak trudno czasem jedno odróżnić od drugiego. Warto przeczytać, choć nie jest to lekka i przyjemna lektura. 

Anthony Doerr "Miasto w chmurach"

W Światowym Dniu Książki - prezentuję książkę Anthony'ego Doerra "Miasto w chmurach", która niejako składa hołd wszystkim książkom, ale także czytelnikom. Z polecajki bookszpankowej OP Adama Szustaka i ja także bardzo polecam. 

To kilka historii, które łączy jedna starożytna książka. Są tu opisane losy kilku bohaterów - z przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Mamy Annę i Omeir'a z czasów upadku Konstantynopola, Seymoura i Zeno z czasów obecnych oraz Konstance z przyszłości. Jest jeszcze jeden bohater Aeton - postać ze starożytnej książki "Chmurokukułków", którego losy także poznajemy. 

Po przeczytaniu całości ma się wrażenie, że Ci ludzie żyli tylko po to, aby ta konkretna książka przetrwała. To ludzie umierają i zwierzęta giną, a książka dostaje za każdym razem kolejne życie. Najpierw Anna wynosi ją z opustoszałej wierzy, kolejno Omeir ratuje ją od zniszczenia i przekazuje w miejsce, gdzie jest w końcu bezpieczna. Następnie Zeno, dzięki temu, że w Wietnamie spotkał angielskiego nauczyciela greki po latach tłumaczy ją i adaptuje do sztuki, którą chce wystawić razem z dziećmi w publicznej bibliotece. Po wielu latach Seymour postanawia przekazać ją w 5 kopiach tym właśnie dzieciom z biblioteki i tak z Ameryki trafia ona do ojca Konstance do Australii. Konstance wypatruje ją w Atlasie na statku Argos w wirtualnej bibliotece i spisuje ją na prowizorycznych kartkach wydartych z papierowych worków i w ten sposób trafia do rąk jej dzieci w przyszłości. A jej pozwala odkryć prawdę. Nam też pozwoli odkryć niejedną prawdę o sobie. 

Doerr porusza w swojej książce wiele tematów, od prostego życia i jego akceptacji, przez chęć zmian i  dążenia do czegoś więcej, po brutalną rzeczywistość wojny oraz skutki zmian klimatycznych. Jednym z największych atutów tej książki jest niesamowita psychologiczna głębia postaci. Z łatwością odczuwa się emocje bohaterów i z nimi się utożsamia. "Miasto w chmurach" to książka, która z pewnością zostanie w mojej pamięci na długo. Jest to historia pełna piękna i bólu, która ukazuje, że niezależnie od okoliczności, warto walczyć o swoje marzenia. Gorąco polecam tę książkę każdemu, kto lubi dobrze napisane historie o silnych i niezłomnych ludziach, którzy tak łatwo nie rezygnują z raz obranego celu.

Życzenia Wielkanocne 2023

 

Z okazji Świąt Wielkanocnych życzę 

wszystkim Czytelnikom tego Bloga,

aby był to czas wypełniony radością i miłością,

pełny spokoju i odpoczynku.

A wiosna niech obdaruje nas wszystkich

optymizmem, energią i zdrowiem.

Katarzyna Grochola "Zjadacz czerni 8" - opowiadania

Świetne opowiadania Katarzyny Grocholi. Nieco smutne, czasem przytłaczające, ale przepiękne, takie uszlachetniające. Po ich przeczytaniu człowiek chcę być lepszy. 

Głowni bohaterowie poszczególnych opowiadań są powiązani ze sobą i tworzą coś na kształt sieci powiązań, mniej lub bardziej ścisłych. Czytając je to wzrasta, to maleje wiara w dobroć ludzi. Jak to w życiu. Tytułowe opowiadanie "Zjadacz czerni 8" jest naprawdę smutne. I to 8 jest totalnie niezrozumiałe bez przeczytania tego opowiadania. Nie zdradzę, co znaczy, przeczytajcie sami. Mimo, że niektóre opowiadania opowiadają o trudnych ludzkich losach i bywają nieco przygnebiające, to naprawdę warto je przeczytać. Ale lepiej nie czytać ich, gdy samemu się jest smutnym, lepiej poczekać, aż nam się nastrój poprawi. 

Ałbena Grabowska "Rzeki płyną, jak chcą"

Jeśli ktoś zna książki Ałbeny Grabowskiej, choćby sagę "Stulecie winnych", to do czytania tej autorki nie trzeba zachęcać. Swego czasu, w 2018 roku, przeczytałam sporo jej książek. 

To opowieść o trzech siostrach Klara, Róża i Amelka. Zwana też jako polski odpowiednik "Małych kobietek". Panny Terechowiczówny przed wojną jeździły z rodzicami do wód, mieszkały w wytwornym pensjonacie, a matka pilnowała, by parasolkami chroniły delikatną cerę przed słońcem. Ale przychodzi rok 1914 i I Wojna Światowa, która pozbawia zamożne siostry wszystkiego, do czego były dotychczas przyzwyczajone. Ich ojciec poszedł walczyć, a one muszą zmierzyć się z prozą wojennego życia. Róża wciąż jest trzpiotką, a Klara, mimo protestów starej służącej Ludwiżanki, pracuje ramię w ramię ze służbą. Amelia natomiast porzuca rodzinny majątek i wyjeżdża do Warszawy, aby tam pracować w szpitalu. Po kilku miesiącach wraca z mężem, żołnierzem, którego opatrywała w szpitalu. Ale czy to jest prawdziwa miłość i czy przetrwa? Jak zareaguje na to matka? Co będzie myślała o nim Klara? 

Jak każdą książkę Ałbeny Grabowskiej i tę dobrze się czyta. Polecam, choć końcówka może zaskoczyć. 

Książki przeczytane w 2022

Poprzedni rok zaczęłam od sagi Jeffreya Archera - bardzo polecam wszystkie książki tego autora, jeśli ktoś z Was nie miał z nim jeszcze do czynienia. 

Potem poczytałam sobie książki L.M. Montgomery - stare i nowe wydania Ani w nowym tłumaczeniu. 

Powróciłam też do Guillaume Musso i przeczytałam jego dwie ostatnie książki. "Nieznajoma z Sekwany" to trzymająca niemal do końca w napięciu opowieść - o czym? Nie będę zdradzać, ale mogę zapewnić fanów Musso, że poczują jakby czytali pierwsze jego książki. Zaskakujące watki i szybkie zwroty akcji oraz niesamowita historia.

Natomiast bardzo pouczająca była książka Dr Matthew Walker „Dlaczego śpimy? Odkrywanie potęgi snu i marzeń sennych”. Polecam każdemu, bo temat snu jest bardzo niedoceniany, a warto dla własnego zdrowia wiedzieć o nim więcej.

Książki przeczytane w 2022:

1. Jeffrey Archer Kroniki Cliftonów tom I "Czas pokaże"
2. Jeffrey Archer Kroniki Cliftonów tom II „Za grzechy ojca”
3. Jeffrey Archer Kroniki Cliftonów tom III „Sekret najpilniej strzeżony”
4. Jeffrey Archer Kroniki Cliftonów tom IV „Ostrożnie z marzeniami”
5. Jeffrey Archer Kroniki Cliftonów tom V „Potężniejszy od miecza”
6. Jeffrey Archer Kroniki Cliftonów tom VI „W godzinie próby”
7. Jeffrey Archer Kroniki Cliftonów tom VII „To był człowiek”
8. L.M. Montgomery „Błękitny zamek”
9. L.M. Montgomery „Anne z Zielonych Szczytów”
10. L.M. Montgomery „Ania z Avonlea”
11. Ewa Woydyłło „Droga do siebie. O poczuciu wartości”
12. Adam Szustak OP „Tamar. Wszystkie nieszczęścia kobiet”
13. L.M. Montgomery „Anne z Avonlea”
14. Monika Szwaja „Klub mało używanych dziewic”
15. Dr Matthew Walker „Dlaczego śpimy? Odkrywanie potęgi snu i marzeń sennych”
16. Ellen James „Na przekór miłości”
17. Guillaume Musso „Zabawa w chowanego”
18. Monika Szwaja „Zupa z ryby Fugo” - niedoczytana
19. Joanna Tekieli „Rok w pensjonacie Leśna Ostoja”
20. Joanna Tekieli „Spotkanie w pensjonacie Leśna Ostoja”
21. L.M. Montgomery „Anne z Redmondu”
22. L.M. Montgomery „Błękitny zamek”
23. Joanna Tekieli „Magiczne chwile w Pensjonacie Leśna Ostoja”
24. Guillaume Musso „Nieznajoma z Sekwany”
25. Agnieszka Kulig „Leśniczówka na Mazurach”

Życzenia Boże Narodzenie 2022

 

 🎅🏼❄️🎄⛄️

Z okazji Świąt Bożego Narodzenia życzę wszystkim Czytelnikom tego bloga,
aby był to czas wypełniony radością i miłością, pełny spokoju i odpoczynku.
A Nowy Rok niech obdaruje nas wszystkich pomyślnością, optymizmem,
szczęściem i zdrowiem oraz przede wszystkim pokojem.

Wesołych Świąt i Szczęśliwego Nowego Roku 
życzy Fraszka